شب از نیمه گذشته

«تاریک تاریک است»

«مردم همه در خوابند»

دوست دارم بخوابم

«اگر رویای تو بگذارد».

در حیاط خانه اش٬ زیر نظر

در کنار چند شمع مضطرب

مرد دانا با قلم گپ می زند

ماه از برج بلند آسمان

نقره می پاشد حریر جان او

آسمان در سینه پهناورش

قاب می گیرد گل مهتاب او

در میان چند کتاب٬ دانای مرد

می رود تا دوردست رازها

«چشمهای خسته اش را همچنان

دور می دارد ز شهر خوابها»

خسته دل٬ اندوهگین٬ افسرده حال

مرد دانا رو به بالا می کند

«قطعه ای جانسوز می خواند ز درد»

با خدای خویش نجوا می کند:

کاش می شد پر ز نورت جان من

آه اگر امشب خدا یاری کنی

«بخت٬ این بخت سیاه تیره رنگ»

از سر جان و دلم دورش کنی

کاش می شد روح من پرپر شود

در کنار  زینبت ساکن شود

کاش می شد مردمم آگاه شوند

جهل شان زائل شود٬ دانا شوند. 

در نوشتن این شعر از اشعار زیبای علی هوشمند٬ شاعر توانمند جنوب٬ کمک گرفته ام.

کافکا در یکی از داستان های خود مردی را به تصویر کشیده است که برای انجام کاری به یک اداره می رود. نگهبان در به او می گوید که او امروز نمی تواند کار اداری خود را پیگیری کند. آن مرد می رود و فردا باز به آن اداره باز می گردد و باز با همان جواب از سوی نگهبان درب اداره روبرو می شود. او هر روز می رود و باز می آید و این کار مدت ها تکرار می شود بدون آنکه آن فرد از خود یا از آن نگهبان بپرسد که چرا کارش نمی تواند انجام شود. کافکا در اینجا انسانی را به تصویر می کشد که اصولا پرسش ٬ پرسیدن٬ تامل و تفکر و حتی وجود انسانی خود را از یاد برده است و خود را با هر وضعیتی سازگار می کند. دقیق تر بگویم کافکادر این داستان انسانی را به تصویر می کشد که اصلا "وجود" ندارد.

شاید بتوان حال فعلی مردمان جامعه ایران را نیز چنین دانست. وضعیت هر گونه که باشد آن ها فرزندان خود را زن یا شوهر می دهند٬ وضعیت هر گونه که باشد آنها به کوه می روند٬ تفریح می کنند٬ رای می دهند٬ ماشین خرید و فروش می کنند٬ ساعت ها درباره مشکلات زندگی خود با یکدیگر سخن می گویند و بعدا با گفتن یک " سلام برسان" از هم جدا می شوند٬ به رستوران می روند٬ مال خود را به رخ هم می کشند٬ نماز می خوانند و بعد شراب هم می خورند٬ عاشق می شوند و نامه های عاشقانه می نویسند٬ با بردن تیم ملی شان به خیابان می ریزند٬ از رقصیدن خواهر و مادر و همسر خود ناراحت می شوند و از رقصیدن دختر و مادر و زن همسایه لذت می برند٬ به رئیس جمهور خود فحش می دهند و بعد بگونه ای در پشت ماشین او می دوند که گویی قهرمان دو در ماده صد متر یا ماراتون هستند و .........مردم ایران پنج نان به قیمت دویست تومان را می خرند و می خورند٬ دویست نان به قیمت دویست تومان هم می خرند و می خورند و یک نان به قیمت دویست تومان هم می خرند و می خورند و خدا را شکر می گویند٬ آنان در هر حال برنج خود را تهیه می کنند و می خورند چه قیمت آن کیلویی هزار تومان باشد٬ چه کیلویی دو هزار تومان و چه کیلویی پنج هزار تومان٬ زنان ایرانی برای جلوگیری از چاق شدن خود و زیبایی اندام برنج نمی خورند و روزی دو کیلو برنج به خورد همسران و فرزندان خود می دهند تا چاق و سرحال شوند٬ جوان ایرانی خود را می کشد تا وارد دانشگاه شود و بعد از این که وارد دانشگاه شد خود و استادش را جر می دهد تا هر چه زودتر از دانشگاه خلاص شود٬ ایرانی ها عاشق می شوند و خاک پای یار می گردند و بعد از اینکه با عشق خود ازدواج کردند متوجه می شوند که عاشقی چه کار احمقانه ای بوده است٬ مردم ایران به پای صندوق می روند و رای می دهند و بعد از اینکه به خانه برگشتند به تنها چیزی که فکر نمی کنند آنست که آن رای چه تاثیری بر سرنوشت انان دارد٬ مردم ایران هر روز سه بار در مقابل خدا عجز و لابه می کنند و سی بار در مقابل حاکمان و مسئولان سیاسی خود٬و .......

 مردم ایران بر خلاف آنچه برخی روشنفکران و تحلیلگران سیاسی می گویند٬ مردمی پیچیده و پیش بینی ناپذیر نیستند. مردم ایران مردمی مسخ شده و مبهوت اند. آنان به فرد به خواب رفته ای می مانند که گاه در نیمه شب در حالت خواب آلودگی به راه می افتد و به مغازه خود می رود و کاری انجام می دهد و باز بر می گردد و می خوابد و نمی داند که آیا دیشب مغازه اش را در خواب دیده است٬یا اینکه بیدار بوده است و یا اینکه در  خواب راه رفته است.گویا مردم ایران در یک غفلت نشئه آور فرو رفته اند. آنان از سکر این بی خبری و غفلت لذت می برند. آنان در هر حالت راضی اند و احساس رضایت دارند. اصولا آنان هیچگاه نمی خواهند از آن نگهبان در بپرسند که چرا کار اداری آنان نمی تواند انجام شود. شاید آن نگهبان هم هیچگاه از خود نپرسیده است که چرا باید به مردم بگوید کار آن ها قابل انجام نیست؟